Ey bizler için kendini feda eden anne
Bilmem ki sana nasıl ödenir onca hakkın
Derler ki, sırtında hacca götürsen dahi
Ödenmez ki, senin ne büyüktür hakkın anne!

Derdimizle dertlenirken sen ne büyüktün
Şevkimizle şevklenirken sen ne doluydun
Kendini hiç düşünmez hep bizim için yaşardın
Seni anlatmak ne kadar zordur anne!

Çilelerle dolu bir ömür geçirdik beraber
Gam, kasavet ne idi o günler! Acayip!
Aslında gülerken sen hep ağlardın bizim için
Ne çile, ne dert ne kadar doluydun anne!

Biz bilemedik senin kıymetini onca yıl
Amma sen hep ihlasla bize kanat gerdin
Yemeyip yedirdiğin aç kaldığın günleri
Unutmak ne mümkün ey büyük anne!

Yağan yağmurun sesi ne güzel
Sanki benim gençliğimi hatırlatıyor
Küçükken gözlerimden damlayan
O, yağmur damlalarını

İnce ince siğen o saydam taneler
Ne kadar da derinden gelirdi
Ağlamak ne güzeldi, hele inceden

Hele dolu beni ederdi deli
Sanki o taneler birer çekiç
Vururlardı sanki kalbime
Derinden bir sızı duyardım

Hele kar yağdığında diz boyu
Korkardım ben geçemeyeceğim diye
Az bir kar yağsa ne ise
Ama elimizde mi? Takdir böyle!

Geceler beni hep korkuturdu
O ıssız karanlığıyla ve haşmetiyle
Adeta sokağa çıkamaz
Uyuyamazdım bir türlü

Aman rabbim o ne idi öyle
Şuradaki büyük ayı mı
Yoksa çoban yıldızı mı
Ne büyük ecram onlar

O ıssız karanlıklarda
Bir tesellim olurdu daim
Ay beni aydınlatırdı
Hem de ısıtırdı içimi

Yine korkardım aysız gecelerde
Dertlenirdim mehtapsız iken gökyüzü
Korkum doruğa çıktığında
Sığınacak bir melce arar dururdum

İbrahimvari neye sığınsam
Kutup yıldızına mı, yoksa çoban yıldızına mı
Yoksa kuyruklu yıldıza mı
Yok yok o daha kötü çarpabilir belki

Yoksa gecelerin parlak dostu
Hele dolunaydaki o Kamere mi
Ama hiç biri ebedi değil
İstiap edemez beni

Uful edenler mutlu edemez
Onların kendisi bile
Kendine malik değil ki
O zaman yapılacak ne var ki

Kainat sultanı en iyisi herhalde
Yoksa diğerleri kainatın dilenciliği
Sığın kurtul rabbi rahimine
Rahatı kalb ile yaşa kendi alemince